Франц Сіўко


”Плебейскія гульні”


Вільня: “Логвінаў”

Пра кнігу:


“Плебейскія гульні” — дзявяты зборнік прозы Франца Сіўко. Не прэтэндуючы на валоданне ісцінай у апошняй інстанцыі, пісьменнік падае і аналізуе ў ім падзеі сучаснага жыцця так, як яны яму бачацца ў звязку з яго асабістым жыццёвым досведам, уласнымі грамадзянскімі і маральнымі прыярытэтамі.

З трох змешчаных у выданні твораў у перыядычным друку раней з’яўляліся аповесць “Цымант” (у часопісе “Дзеяслоў”) і ўрыўкі з аднайменнай з назваю кнігі аповесці “Плебейскія гульні” (у “Літаратурнай Беларусі”). Аповесць “Дзве вясны дзяцей Прыяпа” апублікаваная ўпершыню.

Непадобныя тэматычна, усе тры аповесці ў той ці іншай ступені ілюструюць творчы метад і почырк літаратара, выяўляюць асаблівасці яго падыходу да зыходнага матэрыялу.

Калі “Дзве вясны дзяцей Прыяпа” — фантазія, то “Плебейскія гульні” і “Цымант” — хутчэй спроба мастацкага асэнсавання, а часам і наўпроставая ілюстрацыя падзей, якія калісьці або адбываліся непасрэдна з аўтарам, або ён быў іх сведкам. Такі роскід у падыходзе да сюжэтаў не замінае ўспрыняццю зборніка як цэласнага твора, калі і не дасканалага, дык збольшага гарманічнага.


Пра аўтара:


Франц Сіўко нарадзіўся 3 траўня 1953 года ў в. Вята Мёрскага раёна Віцебскай вобласці. Па сканчэнні філалагічнага факультэта БДУ настаўнічаў у школах Верхнядзвінска і Віцебска, працаваў у бюро прапаганды мастацкай літаратуры Саюза пісьменнікаў Беларусі, у газеце “Віцебскі рабочы”, у Віцебскім тэхналагічным універсітэце, у каталіцкім часопісе “Ave Maria”, у рэдакцыйна-выдавецкім аддзеле Віцебскага дзяржуніверсітэта. У 1999—2009 гг. — старшыня Віцебскай абласной філіі Саюза беларускіх пісьменнікаў.

Друкуецца з 1987 года. У творчасці аддае перавагу жанрам прыпавесці і эсэ. Аўтар кніг прозы “З чым прыйдзеш…” (1991), “Апошняе падарожжа ў краіну ліваў” (1997), “Удог” (2001), “Ягня ахвярнае” (2003), “Асіметрыя” (2005), “Дзень бубна” (2008), “Выспы” (2011), “Эдэм” (2014), “Плебейскія гульні” (2015). У творах закранае маральна-этычныя праблемы, даследуе рэаліі і трансфармацыі айчыннага грамадства на пераломных гістарычных этапах у кантэксце агульначалавечых каштоўнасцей. Для яго творчай манеры характэрная своеасаблівасць прыёмаў мастацкага ўвасаблення аўтарскай задумы, шырокае выкарыстанне лексікі абмежаванага ўжывання, у прыватнасці дыялектызмаў як сродку характарыстыкі персанажа і выяўлення яго экзістэнцыйнай і грамадзянскай сутнасці.

Аўтар зборніка казак для дзяцей “Бялячык” (2003), матэрыялаў для студэнтаў нефілалагічных спецыяльнасцей “Гістарычныя ўмовы развіцця беларускай мовы” (1977), метадычнай распрацоўкі “Культура маўлення і дзелавыя зносіны спецыяліста” (2010), шматлікіх артыкулаў па праблемах сучаснага жыцця, захавання духоўнай спадчыны, культурных здабыткаў беларусаў.

Вынікі апошніх гадоў:
2015 2014 2013
Арганізатары: